Syndromu wypalenia nie interesuje kim jesteś, ile masz w portfelu i jakim autem jeździsz. On karmi się tym, co nosisz w sobie i atakuje bezlitośnie. Nad zagadnieniem syndromu burn-out pracuję od ponad 28 lat. Posiadam ogromną wiedzę na jego temat popartą doświadczeniem. Z tej perspektywy widzę, że wypalenie zostało niesłusznie sprowadzone do „zawodowego” i ściśle skorelowane

DLACZEGO DOPADA NAS SYNDROM Burn out nie pojawia się nagle. Na niego trzeba sobie zapracować, a opowieści, że ktoś wypalił się w miesiąc to przekłamania. Paliwem napędzającym wypalenie jest długotrwały stres, na który jesteś wystawiony w zarówno w pracy, jak i trudach codzienności. Następstwa tego stresu to wyczerpanie, psychiczne i fizyczne, emocjonalna zapaść. Praca i

Syndrom wypalenia został sprowadzony do zawodowego, co uważam za gigantyczny błąd! Dodatkowo jest jednym z najczęściej opisywanych problemów XXI wieku. Rodzi to fałszywe poczucie, że syndrom jest dobrze zdefiniowany i opisany, a poradzenie sobie z nim nie będzie trudnością. Takie podejście to bardzo groźna pułapka, w której przyczyny z mylone z symptomami, pomoc przybiera niewłaściwe

JAK POWSTAJE FOBIA Z pewnością słyszałeś o klaustrofobii, agorafobii, nyktofobii (lęk przed ciemnością), aerofobii (lęk przed podróżą samolotem). Znam przypadek osoby cierpiącej tak silnie na hydrofobię (lęk przed wodą), że w obawie przed utopieniem się, prawie przestała brać prysznic, a zupę jadła w bardzo małych porcjach. Poczucie strachu lub lęku jest naszym podstawowym mechanizmem obronnym.

Syndrom wypalenia to nie zbir wyskakujący nagle zza winkla, to nie wirus atakujący znienacka. Ja zawsze powtarzam, że na wypalenie trzeba sobie solidnie zapracować, co czyni większość ludzi. Choć może słowo zapracować nie jest tu na miejscu, bo wystarczy nic nie robić w zakresie profilaktyki swojego życia. Wypalanie się to proces, który u każdego przebiega

Sygnały wypalenia nie są jednolite i nie zawsze świadczą o syndromie. Mogą wynikać ze zmęczenia, przepracowania, złego nastroju, choroby lub innego zaburzenia kondycji psychicznej. Jeśli jednak utrzymują się długo, nasilają się pomimo okresów odpoczynku to stanowią znak, że z daną osobą dzieje się coś bardzo złego, jej system emocjonalny jest w kiepskiej formie – z

Syndrom wypalenia kojarzy się głównie z pracą i otoczeniem zawodowym – czynnikami zewnętrznymi. Rzadko kiedy zdajemy sobie sprawę, ile „paliwa” dokładamy syndromowi od siebie. Zamiast raz na zawsze pozbyć się syndromu, to najczęściej sięgamy po środki, które z jednej strony dają chwilową ulgę, a z drugiej zamykają racjonalne drogi wyjścia z pułapki. Nie pozwalamy sobie

Wypalamy się nie tylko w pracy, jednak właśnie w tej przestrzeni syndrom widać najlepiej. Wobec przełożonych, współpracowników, klientów trudno jest ukryć pogarszającą się kondycję emocjonalno-psychiczną. W publikacjach na temat wypalania przerzuca się odpowiedzialność na liderów, szefów, właścicieli firm. Tylko co oni mogą zrobić wobec wypalającego się pracownika? W jaki sposób i jakimi narzędziami przeciwdziałać rozprzestrzenieniu

(nie wolny od wypalenia Wolny zawód to taki, który wykonuje się na własnych zasadach i wyłącznie na swój rachunek. Wydawać by się mogło, że skoro nie ma (opisywanej w mediach) presji firmy, złych szefów i wkurzających zasad korpo-ładu, to wypalenie zawodowe nie dotyczy tej grupy zawodowej. Jednak fakty nie pozostawiają złudzeń – jest ona najmocniej

Życie lub praca z osobą cierpiącą na syndrom wypalenia jest trudne, szczególnie jeśli nie rozumiesz czym jest burnout i jak niszczące ma oblicze. Brak świadomości jak żyć z osobą wypaloną, w jaki sposób z nią pracować, powoduje reakcje, które zamiast pomagać, potęguję emocjonalną i psychiczną katorgę dla wszystkich. Skutki syndromu dotykają rodzinę, współpracowników, znajomych.Jak zatem

Na moje warsztaty i konsultacje trafiają osoby, które często już wcześniej, próbowały uwolnić się od syndromu, wdrożyć zmiany, ułożyć życie na nowo. Tacy, weterani bezskutecznej walki o siebie, co podejmowali wysiłek i przegrywali sami ze sobą. Przy okazji obwiniając o porażkę wszystkich innych.Na etapie wstępnej rozmowy okazywało się, że ich starania niewiele miały wspólnego z

muszę coś ze sobą zrobić, bo inaczej oszaleję, mam już dość, męczę się, nie chcę tak dużej, panu się wydaje, że to takie proste, dlaczego innym się udaje, a mnie nie? bezustannie próbuję, ale nie udaje mi się – poddaję się. To najczęstsze słowa, które słyszę od moich klientów. Powtarzają się regularnie na pierwszych sesjach

Zwierzęta (szczególnie psy) są w moim życiu od zawsze, dlatego od lat mam stały kontakt z weterynarzami i technikami weterynarii. Przez dwa lata rozmawiałem z wieloma z nich i zbierałem informacje o ich pracy, posiłkując się dostępną literaturą. Wyłania się bardzo ponury obraz tego zawodu. Pomimo, że lekarz lub technik weterynarii – wydaje się, fachem